معماری همیشه همین بوده؛ تلاشی برای اینکه میان شلوغی و بی‌قراری، جایی ساخته شود برای ماندن، برای نفس کشیدن. معمار، با خطی روی کاغذ، مرزی می‌کشد میان ناامنی و آرامش؛ و از دل همین مرزهاست که سرزمینی شکل می‌گیرد، جایی که نامش ایران است و در آن، حس تعلق و افتخار ریشه می‌دواند.